Wszystko zaczyna się od pewnej listy. Jedna z bohaterek postanawia zaprosić do wspólnego życia ludzi, z którymi - jak sama uważa - da się wytrzymać aż do śmierci. To przyjaciele, których łączy hippisowska przeszłość, dawne ideały i przekonanie, że o swoim losie warto decydować samodzielnie. Zamiast czekać, aż ktoś inny zorganizuje im przyszłość, postanawiają stworzyć własną wspólnotę mieszkaniową, inspirowaną ideą cohousingu. Wspólne mieszkanie ma być sposobem na bliskość, niezależność i spełnianie marzeń. Szybko jednak okazuje się, że życie pod jednym dachem to nie tylko piękna idea, ale także codzienne kompromisy, różnice zdań i sytuacje, w których trudno zachować powagę.
- „Dom niespokojnej starości” to bardzo ważny krok w stronę rozumienia i oswajania zmian, które zachodzą w naszym społeczeństwie i mentalności. Michał Buszewicz z dystansem, wrażliwością i odwagą szkicuje portret ludzi niezależnych, pełnych apetytu na życie. Ich cechą charakterystyczną nie jest wiek, ale pasja życia. Bohaterowie nie uciekają od swojej metryki, są jej świadomi i właśnie z tą świadomością budują swoją przyszłość. Świadomie szukają szczęścia i spełnienia - mówi Ewa Pilawska, dyrektorka Teatru Powszechnego w Łodzi.
Tekst Buszewicza podejmuje temat starości w sposób, który nie jest ani patetyczny, ani nie ucieka w łatwe wzruszenia. Autor przygląda się potrzebie bliskości, prawu do samodzielności oraz fizyczności dojrzałych osób, które w kulturze zdominowanej przez młodość wciąż bywają tematem tabu. Przypomina, że wiek nie musi oznaczać rezygnacji, a przyszłość nie jest z góry przesądzona.
- „Dom niespokojnej starości” stawia bardzo ciekawe pytanie: czy starość to rzeczywiście najtrudniejszy etap życia, czy może czas, w którym wciąż można wiele zmienić? Poznajemy grupę ludzi, którzy nie chcą oddać innym prawa do decydowania o swojej przyszłości. To inteligentny, aktualny tekst o dużym potencjale komediowym, a jednocześnie opowieść o wolności, relacjach i potrzebie bycia razem. Bo przecież na nowe pomysły, bliskość i życie po swojemu nigdy nie jest za późno - podkreśla Ewa Pilawska.
Taniec ze śmiercią, czyli nie wszystko trzeba brać na poważnie
W spektaklu pojawią się pytania o przemijanie, ale nie będzie to opowieść utrzymana w tonie powagi. Reżyser Tomasz Man proponuje spojrzenie na śmierć z dystansem, przez pryzmat relacji, muzyki, ruchu i komediowych sytuacji. Skoro nie da się uniknąć tego, co nieuchronne, może warto nauczyć się z tym oswajać - a czasem nawet zatańczyć.
- To będzie spektakl o tym, jak my gramy ze śmiercią i jak śmierć gra z nami. Przyjaciele postanawiają zamieszkać razem na starość, ale można powiedzieć, że ta ich wspólna przygoda przypomina grę, której zasady ustala ktoś jeszcze. Jest w tym trochę wzruszenia, trochę uśmiechu, a także taniec ze śmiercią, momentami przypominający danse macabre - mówi Tomasz Man, reżyser spektaklu.
- Aktorzy śpiewają, tańczą i szukają rytmu, który połączy humor z refleksją. Muzyka staje się ważną częścią tej opowieści, a śmierć - choć stale obecna - nie odbiera bohaterom ochoty do życia.
- Warto przyjść na ten spektakl, bo będzie dużo zabawy ze śmiercią. Uważam, że komedia jest w życiu bardzo ważna. Jeśli człowiek przestaje się śmiać, coś w nim gaśnie. My próbujemy śmiać się ze śmiercią, żeby nie przyszła do nas zbyt szybko - dodaje Tomasz Man.
Pierwsza premiera sezonu w Teatrze Powszechnym
„Dom niespokojnej starości” wpisuje się w misję Polskiego Centrum Komedii. To propozycja dla widzów, którzy w komedii szukają czegoś więcej niż tylko okazji do śmiechu - także trafnych obserwacji, nieoczywistych tematów i opowieści, które zostają z nami po wyjściu z teatru.
Spektakl Michała Buszewicza w reżyserii Tomasza Mana otworzy sezon premierowy 2026/2027. To spotkanie z bohaterami, którzy nie zamierzają rezygnować z siebie tylko dlatego, że przekroczyli pewną granicę wieku. Wciąż mają plany, pragnienia i poczucie humoru. A skoro życie potrafi zaskoczyć w każdym wieku, warto dać mu jeszcze szansę na kilka niespodzianek.
Premiera: 6 listopada 2026 r.
Miejsce: Scena na Widzewie - Łódź, ul. Nowogrodzka 2B.
Autor: Michał Buszewicz
Reżyseria i opracowanie muzyczne: Tomasz Man
Scenografia: Anetta Piekarska-Man
Ruch seniczny: Artur Dobrzański
Projekcje: Zuzanna Piekarska-Opara
Obsada: Monika Kępka, Diana Krupa / Małgorzata Goździk, Paulina Nadel, Magda Zając-Zawadzka, Beata Ziejka, Sebastian Jasnoch, Jakub Kryształ, Artur Majewski, Adam Marjański, Artur Zawadzki. Z udziałem Wojciecha Łapińskiego (pianino)
Asystentka reżysera: Monika Kępka
Przygotowanie wokalne: Agata Walczak
Inspicjentka / suflerka: Małgorzata Urzędowska
Bilety: www.powszechny.pl
Informacje o dojeździe i lokalizacji sceny: www.powszechny.pl/pl/jak-do-nas-dotrzec-w-czasie-modernizacji-gramy-na-dwoch-scenach-w-dwoch-nowych-lokalizacjach-1/
Komentarze (0)
Wysyłając komentarz akceptujesz regulamin serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania. Jak to zrobić dowiesz się w zakładce polityka prywatności.